الهی!
نسیمی دمید از باغ دوستی ، دل را فدا کردیم.بویی یافتیم از خزینه دوستی، به پادشاهی برسرعالم نداکردیم ،برقی تافت از مشرق حقیقت؛ آب وگل کم انگاشتیم.یک نظر کردی، در آن نظر بسوختیم و بگداختیم. بیفزای نظری و این سوخته را مرهم ساز و غرق شده را در یاب که می زده را هم به می دارو و مرهم بود.
عشق داغی است که تا مرگ نیاید نرود
هر که بر چهره از این داغ نشانی دارد
سعدیا کشتی از این موج به در نتوان برد
که نه بحری است محبت که کرانی دارد
ای حق نیافریده کسی را مثال تو
خورشید جلوه ایست ز نور جمال تو
ای محرم حریم خداوند ذو الجلال
ای عقل مانده مات ز جاه و جلال تو
هرجا به آیه آیه قرآن که بنگرم
گفته خدا سخن ز جمال و کمال تو
................
انسان به میزانی که می اندیشد انسان است؛به میزانی که می آفریند انسان است؛نه به میزانی که آفریده های دیگران را نشخوار می کند. ...................دکتر علی شریعتی
حرفهای ما هنوز ناتمام ...
تا نگاه میکنی:
وقت رفتن است
ترانه
تا تو با منی زمانه با منست
بخت و کام جاودانه با منست
تو بهار دلکشی و من چو باغ
شور و شوق صد جوانه با منست
یاد دلنشینت ای امید جان
هر کجا روم روانه با منست....
هوشنگ ابتهاج
بر سر در معبد علم نوشته اند :هر که به درون گام می نهد باید ایمان داشته باشد.